چندی پیش جهت انجام پاره ای تحقیقات علمی راهی "سونگای بسار" شدیم. سونگای بسار یکی از شهرهای کوچک مالزی است که در ساحل تنگه ی مالاکا واقع شده است. مردمان روستاهای اطراف جهت شاپینگ به آنجا می آیند.

از کشاورزی مالایی پرسیدیم چه میکاری گفت برنج٬ پرسیدیم کار سختی است؟ گفتا نع! کارگر از ایندونژا (اندونزی) می آید برنج را نشا میکند٬ پولش را دولت می دهد. نهایتا خریدار می آید و برداشت می کند و پولش را به ما میدهد... گفتیم: خسته نباشید! پس شما در اصل منابع انسانی را مدیریت میکنید؟ گفتا: نع! دولت می آید به فارینرز (فرنگی ها) پول می دهد مزارع را مدیریت و کنترل کنند... گفتیم پس شما ملاکید؟ گفتا نع! ما کشاورزیم.

گفتیم ای حیف نان! پس شما خودتان چه غلطی میکنید؟ گفتند:"مکان"!

پ.ن۱: مکان در زبان مالایی یعنی خوردن.

پ.ن۲: ما متحیریم که چطور دروازه های تمدن به روی این ملت گشاد و خنگ و چلمن گشوده گشته است.